Zijn sleutelbeen in verschillende stukken, een gebroken schouderblad, vier gebroken ribben en een klaplong. En daarbovenop een hersenletsel met verschillende bloedingen. Op spoed was het meteen duidelijk: dit ziet er niet goed uit. De MRI op dag twee bevestigde dat. ‘In deze fase verliezen we de meeste patiënten’, kreeg Hannes’ gezin te horen.
Zelf weet hij er niks meer van. ‘Ik verloor meteen het bewustzijn en ontwaakte pas op dag vijf op de intensieve zorgen. Daar hadden ze er alles aan gedaan om mijn zintuigen te prikkelen’, vertelt Hannes, amper drie maanden na zijn val. Niets aan hem verraadt dat hij zo’n intens herstel achter de rug heeft. ‘Ik ben bijvoorbeeld fan van de Ierse singer-songwriter Luka Bloom. Een vriendin van mij had hem gecontacteerd, en hij sprak voor mij een bericht in. Dat speelden de verpleegkundigen geregeld af, samen met zijn muziek.’
In vechtmodus
Terwijl Hannes probeerde wakker te worden, was het leven van zijn vrouw en drie kinderen 360 graden veranderd. De artsen waren zacht maar duidelijk: er waren drie scenario’s, maar in geen enkel zouden ze hun vader terugkrijgen zoals hij was. ‘Meteen na die zware boodschap stond een sociaal assistente voor ons klaar’, zegt Hannes’ vrouw. ‘De paperassen regelen, opvang voor de kinderen, luisteren … Dat heeft me enorm ontlast.’
Elk gezinslid kon terecht bij een traumapsychologe. ‘Door haar besefte ik dat ik in een vechtmodus beland was. Ik bleef maar doorgaan. Een compensatie voor het feit dat ik niet wist of mijn man de volgende dag nog zou leven.’
Als ik iets geleerd heb, is het leven in het nu
Relativeren bij lotgenoten
Tegen alle verwachtingen in, begon Hannes stilaan te herstellen. Zijn geheugen kwam terug, hij reageerde op prikkels en kon terug emoties voelen. En tijdens zijn verblijf van drie weken op de trauma-afdeling liep hij voor het eerst terug met een rollator. ‘Toen ik voorbij de kantine strompelde, kreeg ik een applaus van het personeel. Dat gaf moed.’
Daarna volgden nog 3,5 weken in het revalidatiecentrum waar Hannes bijna volledig herstelde. Zo’n snel herstel is zeer uitzonderlijk. ‘Ik ben graag de uitzondering’, lacht Hannes.
Nieuwe hersenverbindingen
Eenmaal thuis botst Hannes op zijn beperkingen. Hij merkt dat hij minder geremd reageert en dat hij voor de hand liggende dingen vergeet. ‘Ik heb altijd veel gekookt, maar ik wist niet meer waar alles lag in de keuken’, vertelt hij. Ook zijn agenda is plots een puzzel. ‘Ik wist niet meer waarom ik een bepaalde arts had gezien voor mijn ongeval. Pas toen ik zijn foto zag, wist ik het weer.’ Stilaan maakt zijn brein nieuwe verbindingen, en komt alles terug.
Samen met een neuroloog bereidt Hannes zich voor om progressief terug te gaan werken. Wat dat juist zal geven, weet hij niet. ‘Ik probeer er niet te veel over na te denken. Als ik iets geleerd heb, is het wel om in het ‘nu’ te leven. De politie heeft nog onderzoek gedaan naar de omstandigheden van mijn ongeval, tevergeefs. Ik lig er niet meer van wakker. Er nu zijn voor mijn gezin, is het belangrijkste.’
