Oktober 2026 (magazine 139)
Niemand hoeft er alleen voor te staan
Niemand hoeft er alleen voor te staan, dat is allicht de belangrijkste verbindende factor tussen de verhalen van deze editie van magUZA. Iemand die een stamceltransplantatie krijgt, en voorafgaandelijk kan praten met een patiënt die de ingreep al achter de rug heeft. Een jongere die met blijvend letsel na een handtrauma zijn ervaring wil inzetten voor anderen die voor een gelijkaardige revalidatie staan. Mensen met complexe en pijnlijke systeemziekten of jongeren met zorgen of klachten na het overleven van een ernstige ziekte… We wandelen met hen mee, met de wetenschap als ons kompas. Zo schrijden we met vastberaden tred voort in de werkelijkheid.
Het tijdperk van de expert die veroordeeld is tot een professionele eenzaamheid is gelukkig ook al even voorbij. Zorgprofessionals koesteren zich meer en meer in een intense samenwerking van zorgverleners met verschillende vakgebieden, met respect voor ieders autonomie en verantwoordelijkheden. Zoals de collega’s van het endometriosecentrum, referentiecentrum beroertezorg en chirurgisch levercentrum vertellen: ze zijn ingebed in multidisciplinaire teams die hun werking blijven verfijnen om samen een integrale zorg op te zetten. Zorg die de muren van een organisatie overstijgt. Een altijd bewegend doel.
Bewegen bewijst bovendien telkens opnieuw zijn veelzijdigheid als behandeling voor uiteenlopende aandoeningen. Ook onze palliatieve patiënten ervaren de meerwaarde. Levenskwaliteit maken we samen, in de onderlinge betekenis die ontstaat tijdens het delen en doen.
We schreven het al: een goede gezondheidszorg vraagt een dynamische gemeenschap waar vele perspectieven elkaar ontmoeten, en die inzet op mekaar en een horizon ver genoeg voor de volgende generaties.
Prof. dr. Guy Hans