UZA-spoedchirurg met blauwhelmen naar Zuid-Libanon

Van huisarts tot legerarts

Het idee om legerarts te worden groeide bij Vanderheyden tijdens zijn militaire dienstplicht.
'Ik was al aan het werk als huisarts toen ik opgeroepen werd. Na mijn dienstplicht tekende ik bij voor een opleiding tot paracommando, om na afloop aan de slag te gaan als militair geneesheer. In de loop der jaren kreeg ik de kans om mij te specialiseren in tropische, rampen-, sport- en acute geneeskunde, en nadien heb ik ook een opleiding chirurgie kunnen volgen. Die uitgebreide opleidingsmogelijkheden zijn een voordeel van een loopbaan als militair arts.'
Momenteel is Vanderheyden naast zijn werk in het leger ook deeltijds chirurg in het UZA op de diensten spoedgevallen en abdominale heelkunde.

Buitenlandse missies

Vanderheyden doet zijn werk in BelgiŽ graag. Maar als hij opgeroepen wordt om met het leger op buitenlandse missie te gaan, is hij zo vertrokken. In het verleden trok hij al naar Rwanda, SomaliŽ, Congo, Sarajevo en IndiŽ.
'Met weinig middelen en in moeilijke omstandigheden, maar met een zo breed mogelijke achtergrondkennis medische hulp verlenen. Daar draait het bij deze opdrachten om', aldus Vanderheyden.

Opdracht in Zuid-Libanon

In de herfst van 2006 reisde hij voor zes weken als Belgische blauwhelm mee naar Zuid-Libanon, waar de oorlog met IsraŽl net achter de rug was. Het Belgische leger, gestationeerd vlakbij de IsraŽlische grens, hield zich bezig met ontmijning en wederopbouw, en richtte daarnaast ook het veldhospitaal voor de Verenigde Naties op.
'Het interessante aan die opdracht was dat de Verenigde Naties zich voor langere tijd in dat gebied vestigden en er een uitgebreid veldhospitaal geÔnstalleerd werd, compleet met twee operatiezalen, twee intensieve zorgen-bedden, een labo, een apotheek, een sterilisatieruimte...', vertelt Vanderheyden. Hij en zijn collega's verstrekten medische hulp aan de VN-militairen, maar ook aan de Libanese soldaten en de plaatselijke bevolking. Zowat elke dag stond er een operatie op het programma, gaande van een peesletsel of elleboogfractuur tot een maagperforatie of darmobstructie.
'Tijdens zo'n missie ben je de hele dag bezig met essentiŽle, soms levensreddende operaties. Voor die mensen waren wij vaak de enige kans op hulp. De plaatselijke ziekenhuizen waren vernield of gesloten, en voor een ingreep in een groot ziekenhuis ver weg hadden ze geen geld.'
Terug in BelgiŽ was het zoals altijd even afkicken, geeft hij toe.
'Mensen komen hier vaak met aandoeningen die ze daar als luxeproblemen zouden beschouwen, en stellen dan ook nog eens torenhoge eisen. Complicaties worden niet geduld. Het contrast met het leven in zo'n voormalig oorlogsgebied is groot. De mensen daar zijn fatalistisch in de goede zin van het woord. Als ze ernstig ziek worden, kan het zo gedaan zijn. Daar berusten ze in. Kunnen ze dan toch geholpen worden, dan zijn ze enorm dankbaar.'

Bron: maguza.be