Specialisatie in Rotterdam

Bijkomend specialisatiejaar

Nadat hij zijn opleiding tot maag-darmspecialist in 2004 had afgerond, opteerde Moreels voor een bijkomend specialisatiejaar bij de noorderburen. Bedoeling was therapeutische endoscopische technieken als mucosale resecties, ERCP en endo-echografie onder de knie te krijgen. Hiervoor bestaat in BelgiŽ geen echte opleiding binnen het basispakket gastro-enterologie. Bovendien kon hij in Nederland ook de techniek van de dubbel-ballon- enteroscopie leren, een methode die toelaat de volledige dunne darm te bekijken.
Moreels solliciteerde spontaan bij het Erasmus MC en kreeg een positieve reactie.
'Mijn profiel bleek precies te passen. De afspraak was dat ik niet alleen een opleiding zou krijgen, maar op mijn beurt ook opleiding zou geven in abdominale echografie', vertelt Moreels.
In het begin werd de Antwerpse gastro-enteroloog door zijn Nederlandse collega's met argusogen bekeken. Wat kwam die kleine Belg in hun ziekenhuis zoeken?
'Maar het vertrouwen was snel gewonnen. Ik had het geluk dat ik in het begin via abdominale echografie een paar weinig voor de hand liggende diagnoses heb kunnen stellen. Nadien kon ik bij wijze van spreken niks verkeerds meer doen.'

Wachtlijstensysteem

Werken in een Nederlands ziekenhuis vroeg geen al te grote aanpassing. 'Er is weliswaar een andere manier van werken, maar dat zou je pakweg in een Gents ziekenhuis ook hebben', vindt Moreels. 'Het enige waar ik moeite mee had, was het systeem van de wachtlijsten. Hier krijg je een dringend onderzoek altijd nog wel gepland, daar lukt dat niet. Elke patiŽnt heeft zijn nummer en moet achteraan in de rij aanschuiven. Als hier een darmtumor wordt vastgesteld, wordt onmiddellijk met de uitwerking en behandeling van het probleem gestart. In Nederland gaan er soms een paar weken voorbij voor de diagnose gesteld wordt. Toch aanvaarden de meeste Nederlanders dat systeem.' Moreels ziet die strakke regeling niet snel veranderen.
'Nederlandse artsen hebben min of meer een negen-tot-vijf-job. Om patiŽnten sneller te kunnen helpen, zouden ze bij wijze van spreken moeten overschakelen naar een vijf- tot-negen-job. Daar is volgens mij geen bereidheid toe.' Ook de opnames in Nederland zijn veel strenger geregeld. Wie van het infuus af kan, gaat in principe naar huis. De patiŽnt krijgt daarin geen inspraak.

Alsmaar meer Vlaamse artsen naar Nederland

Vlaamse artsen die hun carriŤre boven de Moerdijk voortzetten, zijn vandaag geen uitzonderingen meer. Moreels had al gauw in de gaten dat hij niet als enige op de vroege trein naar het Erasmus MC zat. Dagelijks spoorden een tiental andere Vlamingen met hem mee.
'In Nederland werken artsen minder lang voor een hoger loon. Ze begrijpen niet waarom wij het ons niet gemakkelijker maken. Als Nederlandse specialist zie je ook uitsluitend de interessantste gevallen, een gevolg van het strikte doorverwijssysteem. Ik begrijp dus waarom Vlaamse artsen naar Nederland trekken. Alleen moet je het er voor over hebben om in Nederland te gaan wonen. Dat zie ik mezelf niet doen.'
Wat niet wegneemt dat Moreels met niets dan positieve gevoelens aan zijn jaar in Rotterdam terugdenkt.
'Ik heb er veel bijgeleerd in een vriendschappelijke sfeer. Er was ook een grote openheid. Iedereen, van de artsen tot het schoonmaakpersoneel, sprak het diensthoofd bij zijn voornaam aan.'

Bron: maguza.be