Visie: Solidariteit

 

Deze tekst schreef ik op 13 maart 2020 − en op 19 augustus 2020 is hij nog altijd actueel. Alles verveelt uiteindelijk, zelfs een crisis. Zodra het aantal covid-19-slachtoffers afneemt, verschuift de aandacht van de media meteen naar andere thema’s.

De aanpak van een nieuw virus is op elk niveau problematisch: we moeten snel reageren en tegelijkertijd vooruitzien in onzekerheid. Ziekenhuizen kunnen zich intern organiseren en maatregelen nemen om gezondheidswerkers te beschermen, maar ze hangen grotendeels af van wat overheden beslissen. Gelukkig hebben wij in het UZA een flexibele organisatie en leeft er een sterk gevoel van solidariteit tussen de medewerkers. Hoewel wij als referentieziekenhuis de eerste schok van opgenomen patiënten moesten opvangen en daarna ook de verwijzingen van andere ziekenhuizen moesten bufferen, bleef de organisatie overeind, dankzij de inzet van de medewerkers.

Bureaucratische tijd is niet hetzelfde als virustijd: de verspreiding van covid-19 ging dikwijls sneller dan de tijd die de overheden nodig hadden om beschermende maatregelen uit te vaardigen.

Wat de pandemie op macroniveau heeft aangetoond, is dat een goede sociale zekerheid de verspreiding afremt. In de VS heeft een kwart van de inwoners geen ziekteverzekering, een kwart heeft ook geen werkloosheidsverzekering. Er is geen solidariteit. Wie er ziek is gaat niet naar een arts, blijft noodgedwongen werken en verspreidt het virus verder.

Iedereen heeft bij deze crisis iets te leren. Sommigen meer dan anderen.

Johnny Van der Straeten

Gedelegeerd bestuurder

Bron: maguza.be