Geen nine to five voor mij

03 aug 2017

Arina (36) is verpleegkundige op de afdeling intensieve zorgen van de dienst neonatologie van het UZA.

Om negen uur achter je bureautje en om vijf uur weer naar huis? Niet voor Arina. Zij werkt in shifts en probeert dagelijks een evenwicht te vinden in haar onregelmatige leven.

`Tijdens mijn opleiding verpleegkunde liep ik stage op de intensieve zorgen van de dienst neonatologie. Die job beviel me zo goed dat ik er na het behalen van mijn diploma meteen ben gaan solliciteren. Vandaag zijn we twaalf jaar verder en doe ik de job nog altijd met evenveel plezier. Dagelijks hou ik me in het Universitair Ziekenhuis in Antwerpen bezig met de verzorging van de pasgeboren baby's en prematuurtjes. De kindjes die bij ons op de afdeling terechtkomen, hebben allemaal een moeilijke start gekend. Door complicaties bij de geboorte, omdat ze veel te vroeg geboren zijn, omdat er een afwijking ontdekt werd... De redenen zijn zeer uiteenlopend. Maar allemaal hebben de kindjes extra zorgen nodig. Veel mensen denken dat mijn job alleen maar rozengeur en maneschijn is, omdat ik dag in dag uit tussen schattige baby'tjes werk. Maar helaas maken wij ook trieste taferelen mee en moeten we soms van kindjes afscheid nemen. Dat maakt de job op emotioneel vlak bij momenten bijzonder zwaar. Maar het werk geeft me zoveel voldoening dat ik dat er graag bijneem. Al van bij de start van mijn opleiding was ik ervan overtuigd dat ik met kinderen wilde werken. Mijn stage gaf me de bevestiging dat dit echt wel de job voor me was. Er wordt weleens gezegd dat verpleegkundige worden een roeping is, en daar ben ik het mee eens. Het verzorgende moet in je aard liggen en je moet heel graag omgaan met mensen. Daarnaast moet je het aankunnen om een grote verantwoordelijkheid te dragen. Als je deze karaktereigenschappen niet hebt, hou je de job volgens mij nooit vol. Want er zijn nu eenmaal ook een aantal nadelen aan verbonden.'

BYE BYE, TERRASJE

`Niet alleen de emotionele belasting die bij de job hoort, is zwaar, ook het werken in voortdurend wisselende shifts is niet altijd evident. Zolang ik nog een jonge vrijgezel zonder kinderen was, had ik daar geen enkel probleem mee. Pas toen ik een vaste vriend kreeg en later ook mijn dochter geboren werd, begon het shiftwerken af en toe door te wegen. En het is ook niet plezant om op een warme zomeravond, wanneer je met vrienden op een terrasje zit, als enige te moeten opstappen omdat jij nog moet gaan werken. Hoe ouder ik word, hoe meer ik daarbij stilsta. Maar het werken in shifts heeft natuurlijk ook een aantal mooie voordelen, die een job van negen tot vijf niet heeft. Ik kan rustig mijn boodschappen doen wanneer er niet veel volk rondloopt in de supermarkt, en ik moet minder opvang voor mijn dochter voorzien omdat ik overdag soms gewoon thuis ben. Partners van shiftwerkers die zelf met een regelmatig uurrooster werken, begrijpen niet altijd goed wat het werken in shifts precies inhoudt. Mijn man moest er ook aan wennen. Hij heeft het er nu soms nog moeilijk mee, als ik 's avonds naar mijn nachtshift moet vertrekken of als ik werk tijdens het weekend. Hij vindt het ook niet altijd even leuk om alleen te moeten eten, wanneer ik de late heb. Sommige vrienden klagen weleens dat ze ons zo weinig zien. Maar na een aantal lange werkdagen of nachtshifts is een vrij weekend met het gezin heilig voor ons. Dan proberen we zo veel mogelijk tijd met elkaar door te brengen.'

TOPCOLLEGA'S

`Mijn job heeft een vroege shift, een late shift en een nachtshift. Een vroege shift start bij ons om half zeven, en loopt tot drie uur. De late begint om half drie en eindigt om half elf. En tijdens de nacht werken wij van tien tot zeven uur. Ik heb geen vast rooster en werk ook regelmatig tijdens het weekend en op feestdagen. Mijn uurregeling wisselt ook van week tot week. En elke maand van het jaar ziet er totaal anders uit. Doorgaans weten we ook pas enkele weken op voorhand hoe ons uurrooster er zal uitzien. Dat maakt het niet gemakkelijk om lang op voorhand een feestje, een uitstap of een andere activiteit te plannen. Maar we hebben op de afdeling wel een wensenboek. Daarin kunnen we noteren welke dagen we echt graag vrij zouden krijgen. Het wensenboek geeft geen garantie, maar in de mate van het mogelijke wordt er wel rekening mee gehouden. En gelukkig heb ik ook heel lieve collega's met wie altijd wel te onderhandelen valt om van shift te wisselen. Collegialiteit is onmisbaar als je werkt in wisselende shifts. Op onze afdeling, waar we af en toe moeilijke momenten kennen wanneer een kindje overlijdt, en waar de werkdruk soms erg hoog ligt, is het heel belangrijk om op de goodwill van je collega's te kunnen rekenen.'

MOOI EXTRAATJE

`Ondertussen werk ik al twaalf jaar in dit ritme. Het moeilijkste vind ik dat ik door mijn uurrooster af en toe leuke activiteiten in het weekend moet missen. Wanneer vrienden een etentje gepland hebben en ik moet passen, bijvoorbeeld. En met het ouder worden ondervind ik dat mijn lichaam niet zo makkelijk meer omgaat met het voortdurend wisselen van mijn bioritme. Zo raak ik na een reeks zware nachtshifts sneller vermoeid dan vroeger. Het mooiste voordeel aan het werken in shifts is voor mij persoonlijk nog altijd de mogelijkheid om een aantal dingen, die andere mensen na de kantooruren moeten doen, gemakkelijk tijdens de dag te kunnen plannen. En uiteraard mag ik ook het financiële aspect van mijn uurrooster niet over het hoofd zien. Mijn shiften maken mijn loon, dat geef ik eerlijk toe. Wanneer ik enkel daguren betaald zou krijgen, zou ik mezelf ondergewaardeerd voelen voor wat ik presteer en voor de verantwoordelijkheid die ik draag. De extra's die ik nu krijg, dankzij avond- en weekendwerk en het werken op officiële feestdagen, maken veel goed en zorgen voor een mooie bonus. Daarom wil ik ook zo lang mogelijk in dit onregelmatige schema blijven werken. Een tijdje geleden dacht ik er echt over om een carrièreswitch te maken en om iets compleet anders te gaan doen. Het was me even allemaal te veel geworden. Maar wat ik dan wilde doen? Ik had geen flauw idee. Ik kon uiteindelijk alleen maar besluiten dat de voordelen van mijn huidige job toch nog altijd de bovenhand hadden. De band die ik met de ouders van de kindjes op de afdeling opbouw, is zo uniek. De dankbaarheid die ik van hen krijg, is onbetaalbaar. En ook de collegialiteit en de fijne band die ik met mijn collega's heb, geven me veel extra energie. Het is duidelijk nog veel te vroeg voor mij om uit de verpleegkunde te stappen!'

 

Bron: Flair