Getuigenissen 'Van kinderwens tot baby'


Mevrouw A. verloor te vroeg geboren kindje
'Samen met het team hebben we besproken hoe het verder moest'

Ik bezoek mevrouw A. (31) twee dagen na haar bevalling op de materniteit van het UZA. In het bedje naast haar ligt een kerngezond zoontje te slapen. Pril geluk, al herinnert het haar ook aan een groot verdriet.
'Bij mijn eerste zwangerschap liep het mis. Toen ik zo'n zes maanden zwanger was, kreeg ik erge krampen en liet ik me opnemen in het regionale ziekenhuis. Ik bleek al ontsluiting te hebben. Na drie dagen werd ik in allerijl naar het UZA overgebracht, maar het was al te laat. De ontsluiting was zo ver gevorderd dat de bevalling niet kon worden stopgezet. Mijn dochtertje woog bij de geboorte achthonderd gram en heeft hier nog een drietal maanden op de afdeling intensieve neonatologie gelegen. Hoewel ze een sterk hartje had, heeft ze het niet gehaald. Doordat haar aders nog niet sterk genoeg waren, liep het fout met de bloedsomloop en zwelde ze helemaal op. Toen er geen hoop meer was, is het hele team met ons aan tafel gaan zitten en hebben we in alle openheid besproken hoe het verder moest. We hebben toen beslist de behandeling stop te zetten. Daarbij werden we heel goed opgevangen, al het mogelijke werd voor ons gedaan.
Bij mijn volgende zwangerschappen heb ik me in het UZA laten begeleiden en heb ik drie gezonde kinderen op de wereld gezet. Toch had ik telkens rond dezelfde periode vroegtijdige opening. Maar dat probleem werd opgevangen met een cerclage (ingreep waarbij de baarmoederhals tijdelijk wordt afgesloten, red.), waardoor geen een van mijn andere kinderen te vroeg geboren is.'

Katrien maakte problematische tweelingzwangerschap door
'Het team vraagt ook al eens hoe het met mij is'

Katrien (36) is een aantal weken geleden bevallen van een tweeling. Momenteel doen de meisjes het vrij goed, maar het gezin heeft spannende tijden achter de rug.
'Na ongeveer drie maanden zwangerschap bleek dat het ene kindje een stuk kleiner was dan het andere. Het gevolg van een ongelijk verdeelde moederkoek, zo bleek een paar weken later. We vroegen ons bang af welke gevolgen dat zou hebben voor de baby. Het gewicht van beide meisjes ging alsmaar verder uit elkaar liggen en rond dertig weken zwangerschap stopte ons kleinste kindje met groeien. Voor haar mochten we de bevalling niet meer lang uitstellen, maar we wilden ook aan het grootste kind de beste kansen geven. Uiteindelijk zijn de meisjes via een keizersnede geboren na een zwangerschapsduur van 33,5 week. De kleinste baby woog 720 gram, de grootste twee kilo vijftig gram. Bij ons kleinste meisje is een hartafwijking vastgesteld, die binnenkort geopereerd zal worden. Als alles meezit, gaat het om een eenmalige ingreep.
Op dit moment ligt onze tweeling op de afdeling intensieve neonatologie van het UZA. Over de begeleiding en de opvang, ook tijdens mijn zwangerschap, ben ik heel tevreden. Ik was altijd welkom met mijn vragen, hoe druk het ook was. En we worden eerlijk op de hoogte gebracht over de toestand van onze kindjes. Wat ik ook fijn vind is dat het team niet alleen oog heeft voor de kleintjes, maar regelmatig ook eens vraagt hoe het met mij gaat.'  

Bron: maguza.be