Getuigenissen


Josephina onderging hoornvliestransplantatie
'We kunnen eindelijk weer beginnen te leven'


Josephina Van der Kloot-Schrauwen (66) lijdt al meer dan dertig jaar aan ernstige gezichtsstoornissen.
'Ik heb tal van behandelingen en operaties ondergaan, maar zonder succes. Lange tijd wisten de artsen niet wat er scheelde. Op de duur werd mij verteld dat ik aan keratoconus (aandoening waarbij het hoornvlies uitpuilt) leed. Ik werd aan beide ogen geopereerd, maar het effect was maar tijdelijk. Daarop kreeg ik te horen dat ze niets meer voor mij konden doen. Intussen zag ik amper nog iets, waardoor ik niet meer kon fietsen, televisie kijken of op de computer werken. Alleen handwerken ging nog een beetje. Van mijn sociaal leven bleef niet veel over. Ik heb echt heel diep in de put gezeten.
Ik ben toen voor een tweede mening naar het UZA gegaan. Daar werd vastgesteld dat het probleem aan mijn linkeroog neurologisch van aard was. Soms zag ik wel zes of zeven beelden tegelijk die allemaal rondtolden. Ik ben opnieuw geopereerd en nu gaat het stukken beter. In mijn linkeroog is een ondoorzichtige lens voor mijn eigen lens geplaatst, zodat ik met dat oog niets meer zie en van die dubbelbeelden verlost ben. Een hele opluchting. Maar als het moet, kan die kunstlens er gewoon weer uit. In mijn rechteroog is een ander hoornvlies ingeplant. De draadjes mochten er pas na een klein jaar uit en al die tijd zag ik heel weinig. Gelukkig was de begeleiding ook op menselijk vlak fantastisch. Vandaag zie ik weer zestig procent met mijn rechteroog. Met een bril zou het zelfs nog kunnen verbeteren. Mijn man en ik zijn dolgelukkig met dit resultaat. Ik kan weer bridge spelen en naar het zangkoor, en binnenkort gaan we zelfs op reis naar Cuba en Mexico. We kunnen eindelijk weer beginnen te leven.'

Sonia kreeg oogproblemen door ziekte van Graves
'Naar winkel gaan werd verschrikking'


Sonia Leiton Madrigal (51) lijdt aan de ziekte van Graves, een auto-immuunziekte die de werking van de schildklier aantast. Zo'n twee jaar geleden kreeg ze ernstige oogproblemen, een gevreesde complicatie.
'Mijn ogen gingen helemaal uitpuilen, traanden voortdurend en waren erg rood. Na verloop van tijd ging ik dubbel zien, en op het laatst kon ik ook geen kleuren meer onderscheiden. De gevolgen waren rampzalig. Lezen, televisie kijken, auto rijden, fietsen... het ging allemaal niet meer. Zonlicht kon ik niet meer verdragen en mijn werk in een instelling voor gehandicapten moest ik opgeven. Naar de winkel gaan werd een verschrikking. Je zag de mensen staren en denken "wat heeft die?". Ik zag eruit als een alcohol- of drugsverslaafde. Aan die periode heb ik een complex overgehouden waar ik maar moeilijk vanaf raak.
Mijn oogarts schreef mij een cortisonebehandeling voor en verwees mij door naar het UZA. Daar ben ik zes maanden later een eerste keer geopereerd. Beide oogkassen werden ruimer gemaakt om mijn ogen weer in normale positie te zetten en het zicht te verbeteren. Een tweede en derde operatie moesten mijn dubbelzicht corrigeren. Het scheelzien is veel verminderd, maar helemaal goed komt het niet meer. Tenslotte is er nog een esthetische operatie gepland om mijn bovenste oogleden te corrigeren. Die zijn door dat maandenlange uitpuilen van mijn ogen helemaal uitgerekt.
Door dat dubbelzicht kan ik nog altijd niet met de wagen rijden, maar mijn ogen zien er veel beter uit en ik kan opnieuw een normaal leven leiden. Ik ben bijvoorbeeld weer aan het werk, wat voor mij heel belangrijk is.'

Bron: maguza.be