Acute sportblessures

Meest voorkomende blessures

UZA-orthopedist dr. Lieven Dossche, gespecialiseerd in sportletsels, houdt elke maandag consultatie binnen S.P.O.R.T.S. 'Helemaal bovenaan op het lijstje van veelvoorkomende acute sportletsels staat de enkelverstuiking', weet hij. 'Slachtoffers zijn vooral lopers of beoefenenaars van sporten waarbij je veel moet springen, zoals volleybal of basketbal. Ook kwetsuren aan de kniebanden en een gescheurde achillespees of knieschijfpees zijn klassiek.'

Preventie

Het meest vatbaar voor blessures zijn mensen die zelden aan sport doen en er dan eens goed invliegen, bijvoorbeeld omdat het vakantie is of de collega's een volleybalmatch organiseren. Gezellig, maar niet de meest verstandige aanpak.
'Als je een jaar niet gesport hebt, zijn je spieren en pezen minder sterk en is je algemene conditie niet optimaal. De kans op een gescheurde pees of kruisband is dan relatief groot. Wie na lang stilzitten een sportieve vakantie plant, raad ik daarom aan zich voor te bereiden. Ga in de periode voordien al regelmatig sporten of oefen al eens in de buurt', adviseert Dossche.
Ook een degelijke opwarming van pakweg een kwartier vermindert de kans op ongelukken.Verder is ook een goede techniek belangrijk. Dossche: 'Wie merkt dat hij van het sporten pijn krijgt, laat het best zijn techniek evalueren door een professional. Zeker bij sporten met een steeds terugkerende beweging, zoals zwemmen of tennissen, kan een verkeerde techniek overbelastingsletsels veroorzaken. In dat geval vormt een aanpassing van de techniek de hoeksteen van de behandeling. Ook goed materiaal is cruciaal. Slechte schoenen, een te hard aangespannen tennisracket: ze kunnen de oorzaak zijn van heel wat ellende.'

Behandeling

Voor de behandeling van sportletsels wordt minder vaak en minder lang een gips voorgeschreven. Dat om de nadelen zoals verstijving van gewrichten en spierkrachtverlies tot een minimum te beperken. In plaats daarvan krijgt de patiŽnt vaker een brace, die wel steun biedt maar nog een zekere beweging toelaat.
De revalidatie kan weken, maar ook maanden of zelfs een jaar duren. Wie zijn sport te snel weer opneemt, loopt een groot risico te hervallen en in een sukkelstraatje te belanden. Maar voor de professional of fanatieke sporter is een lange onderbreking vaak moeilijk te verteren.
'We proberen ervoor te zorgen dat de patiŽnt zo snel mogelijk - eventueel geleidelijk - zijn sport weer kan hervatten, voor zover de behandeling dat toelaat', zegt Dossche.
'Uiteraard kunnen we geen toegevingen doen omwille van sportieve ambities. Maar de houding van de patiŽnt kan wel mee de aard van de therapie bepalen. Bij een gescheurde kruisband zijn een conservatieve behandeling en een operatie soms evenwaardige alternatieven. Dan neem je de sportieve doelstelling van je patiŽnt mee in rekening. Wil hij zo snel mogelijk weer competitie spelen of geeft hij er juist de brui aan?'
Ook de tijd die de patiŽnt in zijn revalidatie kan en wil steken, is persoonlijk en kan het herstel bespoedigen.
'Binnen S.P.O.R.T.S. hebben we altijd oog voor het sportieve aspect en streven we ernaar dat de patiŽnt opnieuw een zo goed mogelijk niveau kan bereiken', besluit Dossche.

Bron: maguza.be